Canto Ostinato

Canto Ostinato is niet meer weg te denken uit het Nederlandse muzikale landschap. Deze neoklassieke hit van de Nederlandse componist Simeon Ten Holt (1923-2012) eindigt ieder jaar opnieuw hoog  in de top tien van de klassieke top 400 van NPO Klassiek.

Organist Aart Bergwerff speelde in 2006 de werelpremière van dit stuk op orgel, een jaar later legde hij als eerste organist deze versie vast op cd. Sindsdien is Canto Ostinato is vast onderdeel geworden in de programmering van organist Aart Bergwerff. 

Het stuk – liefkozend de Canto genoemd – is veelkleurig, het kent vele uitvoeringen en evenzovele bezettingen. Iedere uitvoering is uniek en eerder een ritueel dan een concert, aldus Ten Holt. Canto is onthaasting. De minimalistische en zich herhalende patronen maken dat het besef van tijd verdwijnt en plaats maakt voor ruimte. Ruimte voor de uitvoerenden, ruimte voor creatie, maar ook ruimte voor de luisteraars, ruimte voor verbeelding.

Op uitnodiging van het Orgelpark Amsterdam speelt Aart Bergwerff ieder jaar een nieuwe versie van Canto Ostinato, steeds in een nieuwe bezetting. In de loop der jaren ontstonden zo steeds vernieuwende en verrassende versies van Canto, met even zovele collega's: met pianisten Jeroen van Veen en Sandra Mol, et derwisjdanser Kadir Sonuk, met saxofonist Raaf Hekkema en met trompettist Eric Vloeimans. In september 2026 volgt een nieuwe versie en samenwerking met de sopraan Claron McFadden.

De live-opname van het concert met Eric Vloeimans werd in oktober 2025 genomineerd voor een Edison Klassiek. Dit live-album is nu al grensverleggend.

Al deze initiatieven laten de veelkleurigheid van Canto Ostinato horen, iedere versie voegt een nieuwe dimensie toe aan de caleidoscoop van Canto.

Beeld: Hans Colijn